Peyzaj Tasarım Eğitiminde Bir Biçim Arama Yöntemi: Doğadan Esinlenme / A Form Creating Method in Landscape Design Education: Inspiration from Nature

Serap Yılmaz, Tuğba Düzenli, Abdullah Çiğdem

Özet


Abstract

It is important how novice designers can produce shapes in the design-oriented parts where creativity and form creation is prior. Designers can abstract the t ideas in their minds by taking advantage of the forms, metrics, and relationships that exist in nature. For this reason, how designers can transform their ideas to forms has been analyzed by experienced designers in this research.The form of visual data obtained from the nature is obtained by the abstraction of the visual data and the addition of the designer's own style instead of using the imitation of the individual. The shape of nature in the result of abstraction; there is a new meaning and form again. At the end of the study, the way of designing the system, as in the case of nature, will be guided by the designers in terms of measurement and direction. Thus, novice designers can improve their creativity.

This formal quest: in landscape design, while the solution of the problem is both aesthetic and functional, Landscape architect candidates are encouraged to enrich visual memories by developing creative thinking and form creation.

Öz

Yaratıcılık ve biçim arayışının ön planda olduğu tasarım odaklı bölümlerde tasarımcı adaylarının nasıl biçim üretebileceği önemlidir. Tasarımcılar zihinlerindeki soyut fikirleri doğada var olan biçimlerden, ölçülerden ve ilişkilerden yararlanarak somut hale getirebilirler. Bu nedenle tasarımcıların fikirlerini nasıl biçime dönüştürebileceği bu araştırma kapsamında tecrübeli tasarımcılar tarafından analiz edilmiştir. Doğadan elde edilen görsel veriler birebir taklit edilerek kullanmanın yerine görsel verilerin soyutlanması ve tasarımcının kendi üslubunun da eklemesi ile biçim elde edilir. Soyutlama sonucunda doğadaki biçim; yeni bir anlam ve biçimle tekrar var olur. Çalışmanın sonunda yaratılan biçimin doğadaki gibi sistem tanımlaması için ölçü, yön açısından bir araya gelişinin irdelenmesi tasarımcılara yol gösterici olacaktır. Böylece tasarımcı adayları yaratıcılıklarını geliştirebilir.

Bu biçimsel arayış: peyzaj tasarımında, problemin çözümünü hem estetik hem de fonksiyonel yaparken; peyzaj mimarı adaylarının yaratıcı düşünme ve biçim üretmelerini geliştirerek görsel hafızalarının zenginleşmesini sağlanmaktadır.


Anahtar Kelimeler


Tasarım eğitimi, Peyzaj mimarlığı, Biçim üretme; Design education, Landscape architecture, Creating form.

Tam Metin:

PDF

Referanslar


Ackoff, R. L. (2010). Systems thinking for curious managers. Axminster: Triarchy Press.

Alexander, Christopher (1971). Synthesis of Form, Cambridge, Massachusetts and London: Harvard University Press

Alpak, E. M.; Özkan, D. G. & Düzenli, T. (2017). Systems approach in landscape design: a studio work. International Journal of Technology and Design Education, 1-19.

Apaydın, B. (2015). Eğitimci Gözüyle Tasarımda Yaratıcılık Söylemi. The Turkish Online Journal of Design, Art and Comm8unication, 5(3), 12-21.

Atalay, R. (2007). Brancusi’nin Özelinde Heykel Sanatında Soyutlama. Anadolu Sanat Dergisi. 18, 101-106.

Ball, L. J. & Christensen, B. T. (2009). Analogical reasoning and mental simulation in design: two strategies linked to uncertainty resolution. Design Studies, 30(2), 169-186.

Ball, L. J.; Ormerod, T. C. & Morley, N. J. (2004). Spontaneous analogising in engineering design: a comparative analysis of experts and novices. Design studies, 25(5), 495-508.

Bonnardel, N. (2000). Towards understanding and supporting creativity in design: analogies in a constrained cognitive environment. Knowledge-Based Systems, 13(7-8), 505-513.

Broadbent, G. & Ward, A. (Eds.). (1969). Design methods in architecture (No. 6). Lund Humphries.

Cai, H.; Do, E. Y. L. & Zimring, C. M. (2010). Extended linkography and distance graph in design evaluation: an empirical study of the dual effects of inspiration sources in creative design. Design studies, 31(2), 146-168.

Canaan, D. (2003). Research to fuel the creative process. In Laurel B. (Ed.) Design Research: Methods and Perspectives. (pp. 234-240). London: The MIT Press.

Cardoso, C. & Badke‐Schaub, P. E. T. R. A. (2011). The influence of different pictorial representations during idea generation. The Journal of Creative Behavior, 45(2), 130-146.

Casakin, H. (2010). Visual analogy, visual displays, and the nature of design problems: the effect of expertise. Environment and Planning B: Planning and Design, 37(1), 170-188.

Casakin, H. (2012).Visual analogy as a cognitive stimulator for idea generation in design problem solving. In S. Helie, (Ed.), The Psychology of Problem Solving: An Interdisciplinary Approach. New York: Nova Science Publishers.

Casakin, H. P. (2007). Factors of metaphors in design problem-solving: Implications for design creativity. International Journal of Design, 1(2), 23-35.

Casakin, H. P. & Goldschmidt, G. (2000). Reasoning by visual analogy in design problem-solving: the role of guidance. Environment and Planning B: Planning and Design, 27(1), 105-119.

Casakin, H. & van Timmeren, A. (2014, July). Analogies as creative inspiration sources in the design studio: the teamwork. In the 4th Annual International Conference on Architecture (pp. 6-9).

Çubukçu, E. & Dündar, Ş. G. (2007). Can creativity be taught? An empirical study on benefits of visual analogy in basic design education. A| Z ITU Journal of the Faculty of Architecture, 4(2), 67-80.

Dee, C. (2012). To Design Landscape: Art, Nature & Utility. (1st ed.). London: Routledge.

Dewey, J. (1958). Experience and nature (Vol. 1). Courier Corporation.

Dunbar, K. & Blanchette, I. (2001). The in vivo/in vitro approach to cognition: The case of analogy. Trends in cognitive sciences, 5(8), 334-339.

Düzenli T. & Alpak E. M. (2016). Peyzaj Mimarlığı Eğitiminde Doğaya Öykünme Yaklaşımının Yaratıcılık Üzerindeki Etkisi, Mimarlık ve Yaşam Dergisi, vol.1, no.1, pp.13-21,

Düzenli T.; Alpak E. M. & Tarakci Eren E. (2017). Artıstıc Plant Representatıon Technıques in Landscape Archıtecture, Nwsa Fine Arts, Vol.12, Pp.177-184.

Edgü, F. (1986). Şimdi Saat Kaç Denemeler. İstanbul: Ada Yayınları.

Erarslan, A. (2016). Mimaride Anlam; Yapıdaki “Sembolik Dil” Üzerine Bir Değerlendirme. Tasarım+ Kuram, 10(18), 18-35.

Eren, E. T. & Var, M. (2017). Education Process and Development of Environmental Design Project. International Journal of Educational Sciences, 19(2-3), 144-151.

Feuerstein, G. (2002). Biomorphic architecture: Human and animal forms in architecture. Stuttgart, Germany: Axel Menges.

Galilei, G. (2008). İki büyük dünya sistemi hakkında diyalog. (Çev. Reşit Aşçıoğlu). İstanbul: Türkiye İş Bankası Yayınları.

Goldschmidt, G. (1994). On visual design thinking: the vis kids of architecture. Design studies, 15(2), 158-174.

Goldschmidt, G. & Smolkov, M. (2006). Variances in the impact of visual stimuli on design problem solving performance. Design Studies, 27(5), 549-569.

Gonçalves, M.; Cardoso, C. & Badke-Schaub, P. (2014). What inspires designers? Preferences on inspirational approaches during idea generation. Design studies, 35(1), 29-53.

Hagan, S. (2001). Taking shape: a new contract between architecture and nature. Routledge.

Hofstadter, D. R. (2001). Epilogue: Analogy as the core of cognition. In D. Gentner, K. L. Holyoak, & B. N. Kokinov, (Eds.). The Analogical Mind: Perspectives from Cognitive Science (pp.499-538) Cambridge: MIT Press.

Jackle, J. A. (1987). The visual elements of landscape design. Amherst: The University of Massachusetts Press.

Joye, Y. (2007). Architectural lessons from environmental psychology: The case of biophilic architecture. Review of general psychology, 11(4), 305.

Kellert, S. R. (2012). Building for life: Designing and understanding the human-nature connection. Island press.

Lawson, B. (2005). How Designers Think: The Design Process Demystified.(4th Edition). Oxford: Architectural Press.

Lynn, G. (1999). Animate form. New York: Princeton Architectural Press.

Melikoğlu Eke, A. S. (2015). Birbirini Yaratan Bir Triloji: Kavram-Düşünme-Tasarlama. I. Ulusal İç Mimari Tasarım Sempozyumu. (219-225s), Ekim 2015, Trabzon.

Otto, Frei, Rash, Bodo (2001). Finding Form - On the Way to an Architecture of the Minimal, Deutscher Werkbund Bayern.

Öztürk, N. (2013). Form Bulma Kuramı ve Doğal Üzerinden Yapayın Keşfi Çalıştayı. Sanat ve Tasarım Dergisi, 1(12).

Selçuk, S. A. & Sorguç, A. G. (2007). Mimarlık Tasarımı Paradigmasında Biomimesis’in Etkisi. Gazi Üniversitesi Mühendislik-Mimarlık Fakültesi Dergisi, 22(2), 451-459.

Tunalı, İ. (1998). Estetik. İstanbul: Remzi Kitabevi Yayınları.

Turgay, O. (2015). Tasarım olgusundaki biçim-içerik etkileşiminin temeli olarak esin kaynağı. 1. Ulusal iç mimari tasarım sempozyumu, Trabzon, 12-13 Ekim 2015, 226-236s.

Uraz, T. U. (1993). Tasarlama Düşünme ve Biçimlendirme, İ. T. Ü. Mimarlık Fakültesi

Uzunarslan, Ş. & Polatkan, I. (2011). İç Mimari Tasarım Eğitiminde Yaratıcılık Etkinlikleri. 1. Sanat ve Tasarım Eğitimi Sempozyumu.

Weisberg, R. W. (2004). Creativity and Knowledge a Challenge to Theories. In R. J. Sternberg (Ed.). Handbook of Creativity. (pp. 297-312). Cambridge: University Press.

Wong, W. (1993). Principles of form and design. John Wiley & Sons.




DOI: http://dx.doi.org/10.7596/taksad.v7i2.1427

Refback'ler

  • Şu halde refbacks yoktur.




Telif Hakkı (c) 2018 Journal of History Culture and Art Research

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.